Veranderende tijden, dus ook oude tradities krijgen een nieuw jasje aan. Ik denk aan de gewoonte van vroeger om de postbode binnen te vragen voor koffie met een kerstkransje en hem of haar dan een envelopje met je waardering te geven voor een jaar de post in je brievenbus bezorgen.
Datzelfde deden we ook met de krantenjongen, die overigens al een gevorderde leeftijd kon hebben. Service aan de deur, ook kwam er nog een groenteman en kaasboer langs en op onregelmatige tijden de diepvriesman. Kon allemaal prima, omdat er altijd wel iemand thuis was overdag. Dat is nu vaak niet meer zo. U weet het; er zijn twee inkomens nodig voor de bekostiging van huis, tuin, opvang (kind en of hond) en de auto. Lange dagen worden er daarom gemaakt door moeders en vaders en blijft de deur gesloten voor de pakketbezorger, de krantenman en het meisje dat de folders rondbrengt.
Ik heb zeker wel een bedrag over voor de inzet van deze mensen, die hun ronde toch wekelijks of dagelijks doen. De krantenman opwachten bij de brievenbus? Dan moet je héél vroeg je bed uit … Maar gelukkig denken de bezorgers mee. Ik kreeg een heuse brief, met de goede kerstwensen eraan geniet, bij de krant van vandaag. Mijn krantenman stelt zich hierin voor en legt uit wat er allemaal aan vooraf gaat voordat mijn ochtendkrantje in mijn bus ligt. Slaapt die man nooit? Heeft hij tijd gehad om nageslacht te verwekken? Kennelijk wel, tussen twee routes door, want ik krijg onderaan de brief de hartelijke groeten van de hele familie. Hij doet dit werk gelukkig met plezier. Hij heeft te maken met storm, regen, mist en sneeuw, maar hij ziet ook prachtige zonsopgangen, reeën en hazen.
Mijn bijdrage kan ik overmaken op het vermelde rekeningnummer. De folderjongen is nog moderner; ik vind een inlegvelletje met een QR-code nog sneller gepiept. Ik roep lezers op om ruimhartig hetzelfde te doen, want laten we nou eens niet alles zo vanzelfsprekend aannemen! Een voormalige bezorgster vertelde me dat ze jarenlang om vier uur ’s morgens begon. Ook zij maakte sneeuwdagen mee; jachtsneeuw over de binnenweggetjes gestoven, ettelijke keren vast komen te zitten, maar dan tóch de krant bezorgen. Alleen: later dan mensen gewend waren. Wat kreeg ze te horen? ‘He’j oe versloapen? Ik bun al drie keer noar de busse ewés, en nog gin kraante…’
Tip Salland1:
Stuur een e-mail naar redactie@salland1.nl