Zanger en tekstschrijver Douwe Bob is de laatste jaren weinig bespaard gebleven. Verslavingsproblemen, de stilgeboorte van zijn zoon, een afgezegd optreden met doodsbedreigingen tot gevolg en een publieke ruzie met een niet bij naam te noemen politicus. Maar Douwe Bob weet als geen ander dat de pen scherper dan het zwaard is, waarmee hij bovengenoemde ellende vertaalt naar zijn sterkste en meest persoonlijk album tot nu toe: Outcast Town.
Een titel die op het eerste gehoor wringt als we de songs goed beluisteren. Outcast betekent zoveel als buitenbeentje of verstotene, terwijl een deel van de tracks juist het tegenovergestelde gevoel oproepen; dat van een deelgenootmaker. Een lied als Photographs bijvoorbeeld, dat niet alleen in titel een hoog Ed Sheeran-gehalte heeft. Photographs vertelt het verhaal van iemand die terugkijkt naar foto’s van zijn vader: ‘It’s such a shame that you are gone and never see the father I’ve become.’ Of de tweede track op de plaat Fly Away waarin Bob jeugdherinneringen deelt over de veelvuldige ruzies tussen zijn ouders en droomt over hoe hij hieraan kan ontsnappen door weg te vliegen. Waar we in feite naar luisteren is een zanger die gegroeid is als tekstschrijver, en een tekstschrijver die gegroeid is als verbinder.
De wat vreemde titel van het album is ook de naamgever van het meest afwijkende, maar o zo belangrijke openingslied op dit album. ‘Welcome to the outcast town/Where all the lost are found’, klinkt in het refrein. Door die tweede zin wordt een outcast town geen plek voor een groepje afvalligen, maar juist een metafoor voor iets wat iedereen herkent: dat moment waarop je je nét niet op je plek voelt, nét niet gezien. Dát gevoel van buitenstaander zijn is paradoxaal genoeg misschien wel het meest gedeelde menselijke gevoel dat er is. Daarmee fungeert dit openingslied dus als de toegangspoort naar het hart en de rest van de plaat.
Maar ook het hart heeft soms behoefte aan verstand-op-nul-dansmuziek. Daartoe worden in With You alle uptempo liefdesliedjes-clichés uit de kast getrokken. Older-shoulder, through-with you, gone-hold on; je kunt er een bingokaart mee vullen, maar wat klinkt Douwe Bob aanstekelijk en overtuigend. Een cabrio-track bij uitstek! Van hetzelfde kaliber, maar dan met meer verhaal, is Benny; een lied in Nashville-countryrock-stijl over een jongen die een ruimteraket bouwt in zijn achtertuin. Prima track waarbij – zoals op bijna de gehele plaat – de productie uitblinkt in zuiverheid en kwaliteit.
Toch wordt het oor getrokken richting de songs die veel dichter op de huid voelen. Te beginnen bij Little Bit Stronger, dat (vermoedelijk) gaat over het proces van vallen en opstaan om van een verslaving af te geraken. Dat gaat met één stap tegelijk en ook al is de afstand die afgelegd moet worden een miljoen mijlen, de protagonist uit het lied zal er komen. Het sterke aan deze song is dat het vooral klinkt alsof de zanger zichzelf moed inzíngt. En dat is al een hele grote stap in de goede richting in plaats van het indrínken van moed.
Could have been us ‘gaat over een liefde die in een parallel universum had kúnnen bestaan. Over wat had gekund maar niet is gebeurd’, aldus Douwe Bob. Ook al is dit lied al anderhalf jaar oud, de samenzang met SERA blijft een match made in heaven. De een-na-laatste track, Tender Touch, is een ballade waar Robbie Williams jaloers op zou worden, inclusief de overdadige strijkers. Maar hemeltjelief: wat werkt het goed met de stem van Bob.
Deze keer geen gebruikelijke slotalinea met conclusie en een of andere woordgrap. Slotwoorden van deze recensie staan namelijk in het teken van Gabriël; de stilgeboren zoon van Douwe Bob en zijn vrouw Anouk. Kort na de geboorte overleed het jochie. Angel Child gaat over Gabriël en is het slotlied van Outcast Town. Een lied dat je naar de strot grijpt en een vlammende slotalinea zowel onmogelijk als overbodig maakt. Hier past slechts stilte en diepe bewondering. (Bron: www.nieuweplaat.nl, Martijn Vermeulen)
Meer Berichten voor programma: De Sallandse 40
