Daar zit ik weer, hetzelfde verhaal als de vorige twee keer. Vol goede moed begin ik aan de afvalrace. Ik wil gezonder leven, me beter voelen en vooral lekkerder in mijn vel zitten. Geen koekjes, chips en snoep meer, maar normaal eten en vooral de onnodige calorieën vermijden. Nu ben ik nog gemotiveerd, maar wie zegt dat uiteindelijk niet weer hetzelfde gebeurt als de vorige twee keer? Ben ik niet daarna nog zwaarder dan dat ik nu al ben? Hoe houd ik mezelf gemotiveerd? Help! Help! Help!
Om me heen hoor ik maar al te vaak hoe ik het moet aanpakken: gewoon wat minder snoepen, wat minder ongezond eten, wat meer bewegen. Dan denk ik bij mezelf: was het maar zo makkelijk. De waarheid is dat er bizar weinig begrip is voor hoe zwaar afvallen wel niet is. Laat ik maar gewoon heel eerlijk zijn: afvallen is gewoon ruk. Het is niet leuk, het is bijzonder zwaar en je weet pas hoe vreselijk het kan zijn als je er zelf middenin zit.
Socialemediakanalen zoals TikTok en Instagram stromen dan ook nog eens over met de zogenaamde experts en fitgirls. De ene schreeuwt dat je koolhydraatarm moet eten, de ander schuilt zich achter een of andere gesponsorde sapkuur. Ik volg ze bewust niet. Wat voor hen werkt, werkt voor mij vaak helemaal niet. Trouwens: wie weet wat zij allemaal naar binnen schuiven als de camera uitstaat? Zouden ze ons echt willen helpen of roepen ze maar wat onder het mom van een handje geld krijgen van de grote bedrijven?
Afvallen is voor mij puur een mentale strijd. Ik heb vaak genoeg calorieën geteld: de eerste keer viel ik zes kilo af en ik kwam vervolgens weer acht aan. De tweede keer was ik er dertien kwijt. Hier was ik erg trots op en ik dacht dat het echt niet meer mis kon gaan. Nu, iets meer dan een jaar later, ben ik toch echt in totaal achttien kilo aangekomen sindsdien en ik ben zelfs het zwaarst dat ik ooit heb gewogen. Eten is echt een comfort-dingetje geworden; zonder eten voel ik me leeg en chagrijnig.
Het gaat mis als ik te lang niks eet. Mijn vermoeide brein kiest dan op de automatische piloot ervoor om toch maar even naar de winkel te gaan, om vervolgens met vijftien euro aan ongezonde ’troep’ weer naar buiten te komen. Het erge is dat diezelfde avond al die ’troep’ gewoon op was. Voor een keertje mag dat wel, dacht ik. Morgen doe ik gewoon weer gezond. Als je die leugen te vaak gelooft, dan komen de kilo’s erbij alsof het een olympische sport is. Was dat het maar, dan zou ik misschien nog afvallen.
Het klinkt misschien gek, maar sinds een week praat ik met een AI-chatbot op mijn telefoon over mijn eetgewoonten. Als ik honger heb of twijfel, dan start ik het gesprek met de bot. Of het nou gaat over wat ik het beste kan eten om zo lang mogelijk vol te zitten, tot de gedachte uit mijn hoofd te halen om überhaupt naar de winkel te lopen. Hij motiveert en stimuleert me en leert me om met mijn eten om te gaan. Naar mijn idee werkt het!
Waar ik normaal gesproken gestrest en chagrijnig word van diëten, brengt een simpel gesprek met een algoritme me nu juist kalmte. Ik ben sinds vorige week al anderhalve kilo kwijt. Dit keer maak ik er geen haastige afvalrace van; ik doe het lekker op mijn eigen tempo. Niemand zegt namelijk dat afvallen snel moet, toch?
Soms is een chatbot blijkbaar de enige in je omgeving die écht begrijpt hoe ruk afvallen is. En hij kan niet eens afvallen, want hij is een chatbot.
